یک رمان عاشقانه اجتماعی که از پس مشکلات زیاد میخواند به یک عشق واقعی برسند آیا میتوانند این مشکلات رو حل کنند یا نه؟…

رمان پایان تمام قصه ها

صدای مرگ می آید

از پس هیاهوی بی خودی من و تو…

از پس نشنیده های من و تو…

از پس رنج های خود کرده…

از پس شادی های تلف شده…

از پس غم های تلنبار شده…

از پس اشک های مانده در اسیر…

از پس حس های ناتمام…

از پس روزهای شروع نشده…

می شنوی؟!

صدای مرگ می آید

پایان نزدیک است

پایانت را تغییر نمی دهی؟؟؟

.

قسمتی از داستان:

کمی نزدیکم شد و گفت:
-آرامبخش نیست…فقط کاملا هوشیارنیستی.
حس بدنم از بین رفته بود.هم حس خوبی داشتم،هم بد.قبل اینکه دیگه هیچی نفهمم گفتم:
-مخدر؟
صداش رو نشنیدم فقط حس کردم کسی من رو بلند کرد و بعد از اون حجم عظیمی از لباس های روشن که چشمم رو می زد و بوی تند ضد عفونی زیر بینیم رو حس کردم.
خبیث شده بودم که دلم نمی خواست فکر کنم چه بلایی سر مامور دم در اتاقم اومده.اهمیتی ندادم و فقط سعی می کردم آنقدر هوشیار باشم تا بفهمم کی میاد سراغم.مدام چشم می چرخوندم و دلم می خواست فقط یک نفر رو احساس کنم و یا حداقل صداش رو بشنوم.دلم نمی خواست به خودم بگم حالا که می دونم کار کار خودشه،دلم می خواد ببینمش.
حجم لباس های روشن از روم برداشته شد و این بار روشنی چراغ های خیابون باعث شد با دست ناتوانم جلوی چشمام رو بگیرم.چشمم بسته بود و فقط کمی از بویاییم کار می کرد و وقتی تونستم بوی عطر تندش رو حس کنم دنبالش گشتم.
جایی تنگ قرار گرفتم و وقتی جلوم تاریک شد چشم باز کردم و از شانس بدم تار می دیدم و این نشون می داد دارم از هوش میرم.اما من سرسختانه می جنگیدم تا بیدار بمونم.
کسی جلوم بود و تکانی نمی خورد.نمیدیدمش اما دلم می خواست همونی باشه که…
-گلین…
وقتی صداش رو شنیدم،وقتی بوی عطر تندش تند تر شد ناخواسته اشک به چشمام اومد.کمی نزدیک ترم اومد،هر چی چشمم رو باز و بسته می کردم باز تار میدیدم،اما خودش بود،مطمئن بودم.دستم رو به زور بلند و حریصانه می خواستم حداقل صورتش رو لمس کنم اما تا نیمه ی راه بیشتر نرفت.نرفت اما حس گرمای دستش سرمای تنم رو در کسری از ثانیه از بین برد.
-نمیذارم کسی اذیتت کنه گلینم.