آن را که غمی چون غم من نیست چه داند        کز شوق توام دیده چه شب می‌گذراند

وقتست اگـــــــر از پای درآیم که همه عمر       باری نکشیدم کــه به هجران تو ماند

ســــــوز دل یعقوب ستمدیده ز مـــن پرس        کاندوه دل سوختگان سوختـــــه داند

دیوانــــــــه گرش پند دهــــــــی کار نبندد        ور بند نهــــی سلسله در هـم گسلاند

ما بـــــــــی تو به دل برنزدیم آب صبوری       در آتش سوزنده صبوری کــــه تواند

هر گــــه کـــــه بسوزد جگـرم دیده بگرید       ویــن گریه نه آبیست که آتش بنشاند

سلطان خیـالت شبـــــــی آرام نگیــــــــرد       تا بر سر صبـــــر من مسکین ندواند

شیریــــــــن ننماید به دهانش شکر وصل       آن را که فلک زهـــــر جدایی نچشاند

گــــــر بار دگــــــر دامن کامی به کف آرم       تا زنده‌ام از چنـگ منش کس نرهاند

ترسم کـــــــه نمانم من از ایـن رنج دریغا       کاندر دل من حســـرت روی تو بماند

قاصـد رود از پارس به کشتی به خراسان       گـــر چشم من اندر عقبش سیل براند

فریاد کــــــه گـــــر جور فراق تو نویسم        فریاد برآید ز دل هـــر کــــــه بخواند

شرح غم هجران تو هــم با تو توان گفت       پیداست که قاصد چه به سمع تو رساند

زنهار که خون می‌چکد از گفتــــه سعدی       هرک این همه نشتربخوردخون بچکاند

پرسش و پاسخ، نظر