من … میان همهمه های تمام بادهای سهمگین جهان ، میان سیاهیِ این روزهای خاکستری ام

…. میان تمام نمیدانم های تو و میدانم های دلم . دارم غرق می شوم …

ندیده بودی تمنای دلم را ؟؟؟ دلم را که تمام بخشیده بودمت… نمیدیدی که عاجزانه میخواست داشتنت را؟

روحم که تازگی ها در پی دل روانه شده بود… نمیدیدی و نمیبینی که بی قراری می کند لحظه های نبودنت را ؟

وجسم… این جسم درد میگیرد و دور خود میپیچد نبودن هایت را … دار و ندار این روزهای رفته که هیچ .

داشته ها و نداشته های این روزهای نیامده هم مال تو . من تنها نشسته ام که ببینم چه میکند رویایت ،

نبودن هایت و خاطراتت با دلم ، با روحم و با جسمم. … برای دلم از نبودن هایت میگویم .

به دلم میگویم فراموش کند روزی که آمدی و خواستی معنای روزها و شبهایت باشم…..

میدانم بی همسفری در میانه ی راه برایش دشوار است …

میدانم که تاب نمی آورد این همه بی تو بودن را … بیا دلم ….

بیا و باور کن که آن معنای ساده گذشته از چشم های تو…..

و قصه ی ” تو باش و حکمروای قلعه ی تنهایی هایم باش.”

… قصه ای بیش نبود…. بیا دلم و باور کن زین پس باز هم منو تو تنهاییم….

باز هم از بهشت رانده شدیم به جرم خوردن سیب… بیا دلم و باور کن این قصه را..