گزیده شعرشاملو

گزیده شعرشاملو

فرياد من همه گريز از درد بود
چرا که من، در وحشت انگيز ترين شبها، آفتاب را به
دعائي
نوميدوار طلب مي کرده ام.
تو از خورشيد ها آمده اي، از سپيده دم ها آمده اي
تو از اينه ها و ابريشم ها آمده اي.

در خلئي که نه خدا بود و نه آتش
نگاه و اعتماد ترا به دعائي نوميدوار طلب کرده بودم.
جرياني جدي                                در فاصله دو مرگ
در تهي ميان دو تنهائي
چراغي در دست                             چراغي در دلم.
زنگار روحم را صيقل مي زنم
اينه ئي برابر اينه ات مي گذارم
تا از تو                                             ابديتي بسازم.
بر سنگفرش ياران ناشناخته ام
چون اختران سوخته
چندان به خاک تيره فرو ريختند سرد         که گفتي
ديگر، زمين، هميشه، شبي بي ستاره ماند.
آهاي !         از پشت شيشه ها به خيابان نظر کنيد!
خون را به سنگفرش ببينيد! …